A.L. Snijders | Buitenplaats

  Column

Ik houd van Macedonische generaals. Vijf en vijftig jaar geleden ben ik in Macedonië geweest in mijn Citroën 2cv. Ik reed van Amsterdam naar Griekenland. Amsterdam kan ik me herinneren, Griekenland ook. Van Macedonië herinner ik me slechts één gebeurtenis: een man zei tegen me dat mijn banden te zacht waren.

Van mijn schooltijd herinner ik me Alexander de Grote, hij was een Macedoniër die in korte tijd een wereldrijk bijeen vocht en in 323 v. Chr. op 32-jarige leeftijd stierf. Er ontstond een bittere strijd tussen zijn generaals om de macht. Eén van hen was Lysimachus, hij veroverde een groot gebied. Hij stichtte de stad Lysimacheia aan de Hellespont. Het werd de hoofdstad van zijn rijk. In de laatste grote veldslag tussen de rivaliserende generaals werd hij in 281 v. Chr. gedood. Ik lees dit terwijl ik naar zijn beeld kijk. Niet in Macedonië, maar in de Achterhoek, in de tuinen van Buitenplaats de Wildenborch, niet ver van mijn huis. Ik woon hier een halve eeuw, ik ben in die tijd heel vaak langs De Wildenborch gereden, ik vroeg me vaak af wie daar toch zou wonen, maar omdat besluiteloosheid een belangrijke karaktertrek is, kwam het er nooit van. Tot ik gisteren bij het langsrijden een bordje met een boodschap zag: De tuinen van het landgoed waren die dag te bezichtigen van tien tot vijf uur. We zijn er lang gebleven, we hebben zoveel mogelijk bordjes gelezen. We hebben ook een boom bestudeerd die 3000 jaar oud kan worden. Als ik me goed herinner werd er vermeld dat hij vooral leefde van zijn top die zover van de aarde verwijderd is dat hij bosbranden kan weerstaan. Ik ben bang dat dit exemplaar binnen de volgende duizend jaar ten onder zal gaan aan het dalen van het waterpeil. De Wildenborch was altijd een veilige vesting omdat het er zo vochtig en modderig was. De vijand zakte met zijn zware paarden weg voordat het gebouw bereikt was. De verdediger hoefde er zijn avondeten niet voor te laten staan.

Tegenwoordig is het er erg droog en als ik de kranten mag geloven zal dat niet niet makkelijk te verhelpen zijn. Ik ben benieuwd hoe deze buitenplaats me ontvangt als ik over vijftig jaar op bezoek kom. Ik neem me natuurlijk voor veel eerder terug te komen, maar ik vrees dat mijn besluiteloosheid net zo hardnekkig zal zijn als de droogte. Dat het beeld van Lysimachus hier staat interesseert me. De man leefde lang geleden, en niet in België. Het beeld toont een moderne jongeman. Er wordt gezegd dat hij de plant heeft ontdekt die wij Wederik noemen, zijn internationale naam is Lysimachia. Het was een mooi onverwacht bezoek, waardoor ik ook weer eens dacht aan die man in Macedonië, die dacht dat de banden van mijn auto niet goed waren opgepompt.

Meer berichten
 

Dagelijks het laatste nieuws in je mailbox ontvangen?

Aanmelden