Afbeelding

Grote ogen

Opinie

Ze waren vorig jaar naar de verkeerde Hengelo gereden, klassieke fout. Was hen toen ook verteld, het was al zovelen overkomen. Dit jaar stond Hengelo voor de tweede keer op het raceprogramma van de Brit Richard Charlton en zijn begeleiding, onder wie zijn vader en twee vrienden, mannen met pure Britse looks. Eén van die twee vrienden was de chauffeur. Hij kreeg de schuld, maar hij schudde zijn hoofd. Ruim 800 kilometer rijden was het, die laatste 50 kilometer waren verreweg het moeilijkst. Kon hij er wat aan doen dat ze wéér in die andere Hengelo terecht waren gekomen?

Afijn, nou waren ze hier, op het rennerskwartier van circuit de Varsselring. Ze genoten. Zo gastvrij ontvangen. Een warm bad. Het raceweekend moest nog beginnen, maar het was het nu al allemaal waard. Die helse reis, al die uren vertraging, dat ze zich nabij de Hengelo in die andere provincie hadden vastgereden in de aanrijroute naar een festival, waren aangehouden door de politie, hun vrouwen in Engeland hadden moeten bellen voor de benodigde documenten, het was bij het zien van de Varsselse molen allemaal vergeten. Het circuit hier, het gehele gebeuren, dit was iets heel speciaals, hier wilden ze bij zijn.

Dat dacht ook Luca Salvadori, Italiaan, profrijder en YouTuber met honderdduizenden volgers op de sociale media. Al na zijn eerste rondes hier meldt hij zijn volgers zaterdag dat er iets heel bijzonders aankomt, dat hij zich dit weekend voelt alsof hij in een droom is beland. Een stratencircuit, met hoge snelheden tussen de weilanden en de huizen, dit is nieuw voor hem. Een oerversie van het motorracen, met dien verstande dat alles en iedereen hier moet voldoen aan de veiligheidseisen van deze tijd, een megaoperatie.

‘Voor ons is het ergens normaal, maar dat is het natuurlijk helemaal niet’, hoor ik een dorpsgenoot zeggen. Hoe uitzonderlijk het is, maken vooral de reacties van de toeristen duidelijk. Meer dan ooit zie ik dit weekend toevallige passanten met grote ogen en oprechte belangstelling aan de rand van de baan toekijken. ‘Is dit normaalgesproken de openbare weg!?’, vraagt een man uit Breda, die met zijn vrouw een fietstocht maakt. Diezelfde verbazing bij het horen van het feit dat het hier niet zomaar om een paar lokale rijders gaat, maar om een internationaal kampioenschap.

De Bredanaar zoekt naar verklaringen. Waarom kan dit hier? Omdat er de ruimte is? Ja, maar ik leg hem uit dat de races ook hier wel degelijk onder druk staan. Dat de regels streng zijn. En dat er af en toe een enkeling - een nieuwkomer - klaagt. De man heft zijn handen ten hemel. ‘Och, dat is overal zo!’, zegt hij hoofdschuddend. ‘Maar wat geweldig dat dit nog kan, zoiets moet je omarmen, met z’n allen!’ Ik vertel over de Hamove, over al die vrijwilligers, die hier jaar na jaar welhaast het onmogelijke mogelijk maken. Zij zetten Hengelo op de kaart. Nu nog een bord langs de snelweg.

Advertenties doorgeplaatst vanuit de krant