Ontspannen snot
AlgemeenEr speelt een gelegenheidsorkest op de hoek van onze straat, ouders met gitaren en trommels slaan hun slag. Zo vrij als de basisschool beschilderen ze de lucht met waar ieders’ hart vol verwachting van klopt, ook het mijne. De liedjes wakkeren het onverwacht in mij aan en het is alsof de nervositeit van de hele onderbouw in mijn bovenbouw plaatsneemt.
Kleuters stapelen boven op de melodie gezongen woord, zoals het hoort. Groep acht bevolkt onstuimig de stoep vlakbij mijn uitkijkpunt dat vermomd is als erker. Ik redeneer dat de Sint langs ons huis zal gaan, want waarom zouden die bijna pubers daar anders staan? Ik popel ongeveer zo blij als zij. Het doet iets met me, de belofte van deze tijd, de goed- en kneuterigheid. Pure chocoladepepernoten doen ook altijd iets met me, of met mijn heupen eigenlijk.
Van de week bracht ik onze jongste richting de Pieten op haar kinderdagverblijf. Ik mocht niet spieken of sussen, dat virus zat er weer eens tussen. Ik heb het een feestje genoemd. Meer begrijpt ze nog niet, dus sprak ik met geen woord over Sint en Piet. Ze kwam terug met een gezicht vol schmink, een bovenlip vol chocolademelk en wangen vol ontspannen snot. En oh ja, mondhoeken vol genot. Ze kijkt niet naar het Sinterklaasjournaal, eet geen pepernoten en weet nog niets van een jutezak. Ze is nog onwetend op haar gemak.
We hebben thuis niet eens hardop uitgesproken niet aan Sinterklaasavond te doen dit jaar, het leek gewoon zo logisch; een Sinterklaas-tussenjaar. Toch vroegen de oudsten zaterdag hoopvol of we zondag dan niet toch een pakjesavond houden zouden? Ik vroeg hoe een pakjesavond zonder pakjes eigenlijk in zijn werk ging, zij spraken zoetekauwend over letters van banket en chocolademunten. Wij vonden het uitmuntend.
Het moet vast op zijn weg door onze straat geweest zijn dat de Sint ons boodschappenkrat vulde met de bontgekleurde cadeautjes voor tijdens onze pakjesloze avond. Ik heb zijn buit vlug in de kelder gezet en er niemand iets over verteld. En gisteravond heb ik namens hem aangebeld. Net nadat de kikkers en muizen op tafel stonden, hebben de kinderen zijn pakjes voor de deur gevonden. Daar liepen ze gedrieën - hand in hand - door de gang, buiten adem op de overloop liet ik mijn vreugdetranen de vrije loop.
Net zo verbaasd over de pakjes als zij, schoof ik zacht naar binnen schuifelend aan. Want het is buiten mij omgegaan, Sinterklaas heeft het gedaan. Dus daar stond ik, in dankbaar kinderlijkvolwassen genot; met een bovenlip vol ontspannen snot.