"I'j heurt nog wal van allerhande verhalen, a'k owwe stukskes zo leaze in de krante", zea Hendrik. Hee zat teggenovver mi'j. Hee's al neet zo jonk meer, wat zeg ik, hee's hartstikke old, hee is al ovver de neggentig.
"I'j weet", zegge, "da'k daor van'n Scholtenhof komme. Wi'j wonnen onder'n scholte en i'j begriept da'k daor koojonge worden ton ik van schoole kwamme en ik bun der e'blevvene tot ik dikke twintig wazze. Ik had ut daar good, meer as good, kan'k wal zeggen." Hee begon zo veur zich hen te lachen.
Bi'j den Scholte hadden ze ne leuke dochter. 'n Paar jaar jonger as ikke, maar neet zo völle. Ut was ne vlotte meid en wi'j konnen good met mekare...Och, i'j weet hoo zoiets begunt. Luk stangeleri'je, luk donderjagen met mekare, luk plaogen en toowe older worden leep ut natuurlijk oet op vri'jen. En doowe daor eenmaal met begonnen was der natuurlijk gin hollen meer an. Ut leste leep ut uns gewoon oet de hand. Oh, neet awwe ooit ovver trouwen of zo praoten. Daor dachte wi'j zelfs nooit ovver, dat kon toch nooit wat worden. Zee was ne scholtendochter en ik was joo maor knech, maor van elke kans deewe kregen worden stevvig gebroek e'maket. Noh jah, wi'j wazzen jonk en gek op mekare. Op ne meddag kwam ze bi'j mi'j in de schoppe en wi'j laggen in tied van niks achter in ut stro te kroelen. Toowe op e'staone wazzen schudden ze zich ut stro van 'n rok en begon inins te lachen. "Ik kwam eigenlijk hier uinme ow wat ni'j's te vertellen", zea ze. "Wat ni'j's?" "Jao", zeg ze. "I'j raod nooit wat." "Wat dan in vredesnaame?" "Ik gao trouwen!!" Trouwen?? "Jao, in mei", zea ze, "gisternaovend is ut in order e'komm'ne, ton bunt ze hier e'west!" En ton neumen ze ne naame van ne andern Scholte oet ne andere buurte. De olde leu en ok den jonge waor ut umme genk wann'n der e'west en ton hadden ze ut af e'praot. De olde leu veurnamelijk natuurlijk en zee hadden der bi'j e'zeat'ne. "Den?", zea ik, hee is joo wal tien jaor older as i'j" "Tiene? Veartiene...'!"
Ik was der kapot van. Neet a'k ooit erdach hadde dat ut anders zol gaon maor....eh. Potverdikke, net lig i'j daor met mekare in 't stro te kroelen en dan zegt ze lachend: "Ik gao trouwen!". Zee kneep mi'j nog in 'n nözze en leep wear nao de kökkene......! Potstauzend nog too...
'k Heb der daage neet van e'slaopene en ton he'k mi'j ne kere los e'zeg. Ik wol der weg. Ik zag ut neet zitten dat ik op dezelfde boerderi'j zol rond lopen as zee en dan met den jongen boer der bi'j. Ik genk nao de baas en zea da'k wal is ne kere wat anders wol.
'n Andern dag kwam ze al bi'j mi'j..."Wat heur ik toch? Gao'j hier weg?" Jao, natuurlijk en ik probeern ear ok nog oet te leggen waorumme. Dat mach zee toch begriepen. Maor zee begreep ut neet schienbaor. "I' j bunt gek, umme den döls? Den wet joo nargens van!" Ton begreep ik ear neet meer, hoo kon ze toch zo praoten?
Noh jah, ik bun nao ne andern boer e'gaone, ok in ne andere buurte en ik sprak ear nooit meer. Zee is e'trouwt, 'k kreeg zelfs nog ne oetneudiging veur ut trommaol, maor ik bun der neet hen e'west. Ik kon't neet opbrengen. Later bun'k zelf ok e'trouwt. 'k heb ne goeie, fijne vrouwe had en een good leaven. En noo veurig jaor bun'k argens en ton kwam ze inins bi'j mi'j zitten. Wi'j hadden in gin zestug jaor e'praot met mekare. Zee vroog hoo ut mi'j genk en ovver miene de vrouwe en zo. "Dree kindere hej wisse zea ze nog. Zee gineene. Ton zeg ze teggen mi''j: "Waj ton maor bi'j uns e'blevvene dan had ik der misschien ok wal wat e'had"
Jao 't kan wonder gaan.