't Verhaal van Willem
Regelmaotig zeewe in de krante ne advertentie van eene van unze grootste natuurbeschermingsorganisatie's. Ze hebt der ne foto bi'j van een jonge ree dat daor in ut grös lig. Ze wilt daor met suggereern dat wanneer i'j maor dartig gulden stort dat zee dan zölt zorgen dat dat kelfken good terechte kump. Ik begriep eare goede bedoelingen maor ut is natuurlijk flauwekul. Ton wi'j as jonges völle deur de buske klabastern vonne wi'j der ok wal is eene. Maor de meister had uns ton al terdege ondern nözze vrevvene dawwe der met de fikken af mosten blieven aw der eene zaggen. De mooder ston wal argens te kieken en te wachten. Ut kwam best in orde. Soms genge wi'j der un uur later nog wear is hen kieken en mestal was ut dan wal weg. Ne kammeraod van mi'j hef der op zonne manneere ok al is eene vonn'ne. Maor 'n paar dage later leep ut der nog en ton was ut dudelijk te zeene dat de mooder um in de stekke had e'laotene. Ton hef um maar met e'nomm'ne en mooi op e'voord. Ut worden un prachtig ree dat hele dage achter um an leep. Maor tonne good volwassen was kreege ne keere de kriebels en sprong ovver't gaas en genk der vandeur. Maor tot unze grote verbazing kwamme veertien daage later wear an lopen en bleef wear gezellig bi'j ear. Net of der niks gebeurt was. Maor daar was wal wat gebeurt. De natuur had zien wark e'daone en de jongedame was mooi in verwachting. Zee kreeg un prachtig kelfken en dat worden deur de mooder mooi groot e'brach.
Maor'n jaor later gengen de beide dames der wear vandeur en bunt nooit wear e'konen'ne. Al zagge ze soms wal is van de wiedte argens weiden. Och, in de natuur kump alles best in orde zonder ne logge en verambtelijke organisatie. Ut is allemaole simpel, I'j mot der met de fikken afblieven.
Eén dinge vind ik wal jammer. I'j zeet haoste gin glimwörme meer. Zee bunter nog zat, maor i'j zeet ze neet meer. De wald is te lech e'wordene. Ovveral brandt lampen teggenswaordig en de glimwörme wordt neet meer op e'markt. Awwe vrogger deurt duustern ovver unze pad nao hoes Iepen wezen uns de glimwörme de weg. Zee laggen netkes an de kante in ut grös en daordeur wiste wi'j waar un godde pad was. Wi'j kregen der wal is eene op en nammen um met nao hoes um um is good te bekieken. 't Was maor zo'n wörmken maor un mooi bendeken ovver zien lichaam zorgen veur ut lech at ut good duuster was.
Weewe ok weinig meer zeet? Zwaluwen! Vrogger melken ik in den melkstal en daar krioelen ut natuurlijk van de vlegen. En daor kwammen de zwaluwen op af. Dree, veer zwaluwennuste zatten onder ut zelfde dak waaronder ik zat te melken. Vrolijk kwetterend zatten ze in ut lösse raam te kieken hoo ik te gange wazze. Ze wazzen gewoon met mekare an de praot. "Gut, gut, den Willem zit ok wear te prutkene vanmorgen. Ut duurt wear eeuwen veur hee met dee beeste wear weg is." At ut ear te lange duurn gengen ze gewoon met de jongen an't voorn nog gin halven meter bovven mi'j. Dee jongen leten zich de vlegen good smaken en met enthousiasme begroetten ze ut volgende portie. Maar de beeste gengen weg. Gin mest en ander spul meer in den stal, daordeur gin vlegen en daordeur gin zwaluwen. Ne enkele keere komt ze der nog wal langs vlegen. Zee zwaait nog wal is...Hoj Willem.-.maor wieters heur of zee' k ear neet meer. Daor is niks meer te halen, jommer.