Opbrengsten 'De Laatbloeier' voor Needse goede doelen
Oud-wielrenner Reinier Hassink brengt boek uit
Door Rob Weeber
NEEDE – Het gezin Hassink uit de Wethouder H.J. ten Raestraat telde destijds vier zonen en een dochter. Twee zonen zouden later bekendheid verwerven met hun favoriete sport, het wielrennen. Reinier (1944) was het een na jongste kind. Hij was een laatbloeier in de wielersport, iets wat zijn carrière zeker beïnvloedt heeft. Tot een proflicentie is het hoogstwaarschijnlijk daarom nooit gekomen, maar hij was op z’n minst een zeer verdienstelijk amateur die zijn carrière begon bij De Stofwolk, toen nog in Winterswijk. Deze week, zo’n zestig jaar na zijn eerste serieuze kilometers trappend op de pedalen van een racefiets, komt er ook een verdienstelijk boek uit, getiteld: ‘De Laatbloeier’.
In zijn jonge jaren koos Reinier voor het voetbal bij Sportclub Neede. Hij schopte het tot invalbeurten in het eerste elftal. Daarnaast was hij gek van wielrennen en bezocht alle wedstrijden in de buurt. Dat zou ook zijn nieuwe sport worden. In 1965 kocht Reinier zijn eerste racefiets van het merk JABO. Dat stond voor Jasper Bouma. “Die fiets kostte me 100 gulden”, weet Reinier nog. “Dat was veel geld, maar ik werkte al.” Samen met broer Arie was hij lid van wielervereniging ‘De Stofwolk’, die toen nog in Winterswijk zat. Ze fietsten samen vanuit Neede naar Winterswijk om daar te gaan trainen. Geld voor een racefiets voor Arie zat er thuis niet in. Toch werd er gezamenlijk gekoerst. “Als we aan wedstrijden deelnamen, dan zette ik eerst het zadel voor Arie lager, zodat hij zijn wedstrijd kon rijden. Daarna reed ik mijn wedstrijd.”
Sturen
Arie (1950) zou later professional worden bij de Ketting-ploeg met onder meer Hennie Kuipers en de Amstelploeg. Hij moest echter wegens een longziekte zijn profambities al vroeg opgeven. Reinier daarentegen is lang amateur gebleven. “Mijn eerste wedstrijdervaring deed ik op tijdens het NK veldrijden in Markelo. Daar werd ik zevende. Langzamerhand leerde ik racefietsen, bijvoorbeeld hoe je moet sturen en in een peloton rijdt.” In 1967 werkte hij voor Technisch Buro Keijzer in Duitsland. Daar werkte hij overdag en fietste hij in de avonduren. Ook reed hij daar wedstrijden, in onder meer Lübeck en Hannover. Na twee jaar kwam hij terug. Keijzer echter verhuisde naar Veldhoven en beloofde Reinier daar een baan en een huis. “Ik vertelde het goede nieuws aan mijn vrouw, maar die wilde voor geen goud mee.”
Het toeval bracht Reinier daarna naar de PTT Post in Eibergen en Neede, waar hij zijn verdere werkzame leven zou blijven. Ook hier combineerde hij werken met fietsen. Hij liep twee wijken op een dag en was rond 12.00 uur klaar met werken. Daarna ging hij trainen. "Een keer per week had je naast je gewone werkdag ook avonddienst van 17.00 tot 19.00 uur. Het kwam voor dat ik in die tussenuren even een wedstrijdje meepakte, zoals die keer in Stadtlohn. Daar lag die dag de finish van de Ronde van Stadtlohn, een ronde voor professionals met onder andere de Belg Roger de Vlaeminck. Voordat die arriveerden, hadden ze om 14.00 een voorwedstrijd voor amateurs georganiseerd over tachtig kilometer, als een soort opwarmertje. Ik deed ook mee en won. Ik kon echter niet wachten op de prijsuitreiking omdat ik weer moest werken. Gelukkig kreeg ik de prijs eerder mee.”
Prestatieklassement
De betere tijden waren vanaf zijn dertigste. Op die leeftijd bijvoorbeeld won hij de Ronde van Didam. “Vanaf mijn dertigste ging ik steeds beter fietsen. Dat zag je ook terug in de vele top-5 en top-10 noteringen die ik behaalde.” Hij reed ook drie keer Olympia’s Tour, van oudsher de koers voor de beste amateurs van Nederland. In 1980 won hij zelfs het Prestatieklassement van Olympia’s Tour. “Ik reed toen in de etappe die door Neede kwam, voorin mee, maar ging vreselijk onderuit, nota bene in de bocht in Neede bij de Rutgerinkdijk waar ik dagelijks fietste. Op het tandvlees ben ik gefinisht. Daarna was het richting ziekenhuis en bleek mijn knie kapot. Maar ik kreeg ze zover dat ik de volgende dag weer op de fiets zat voor de tijdrit. Ik heb de ronde met ‘één been’ uitgereden en verdiende daarmee de prestatieprijs.”
Het is slechts één verhaal van de honderden bijzondere herinneringen die hij in zijn plakboeken heeft bewaard. De periode daarvan beslaat de jaren 1962 tot 1987. Hij stapt met 43 jaar af. Het voornemen om een boek te schrijven dateert van ver terug. "Ooit zei ik tegen een jurylid dat ik zoveel had bewaard dat ik er wel een boek mee zou kunnen vullen. Hij vroeg toen: ‘Waarom doe je het dan niet?'”
Het idee bleef sluimeren en twee jaar voor het overlijden van zijn vrouw zette hij de eerste schreden op het schrijverspad. "Ik heb vanaf het begin af aan nooit iets tegen haar gezegd daarover, het moest een verrassing worden. Uiteindelijk kon ik alleen dankzij haar en de twee kinderen werken, fietsen en een gezin hebben. Als zij er niet achter had gestaan, had ik het nooit gedaan. Helaas overleed ze in 2020. Het boek was nog niet af, maar ook wist ze toen nog steeds niet dat ik eraan begonnen was. Ik mis haar iedere dag en ook het feit dat ze het nooit heeft geweten, voelt als een gemis."
Boekuitreiking
De uitreiking van het boek ‘De Laatbloeier’ is op vrijdag 1 november om 19.00 uur in de kantine van Sportclub Neede. Fietsburgemeester Joost van Oostrum schreef het voorwoord en reikt het eerste exemplaar uit. Vanaf 18.00 uur is er een inloop gevolgd door het officiële gedeelte. Het boek is te verkrijgen tegen 15 euro bij Reinier zelf (tel. 06-13812718), de VVV Neede en boekhandel Gellekink in Eibergen. Saillant detail is dat alle opbrengsten van het boek naar goede doelen in Neede gaan die geheel met vrijwilligers werken.
Expositie
Naast het boek is er ook een expositie over het wielerleven van Reinier Hassink. Deze wordt in de Olde Smederieje ingericht en is op de woensdagen 6, 13 en 20 november te bezichtigen van 13.30 tot 15.30 uur en op de zaterdagen 2. 9 en 16 november van 14.00 tot 17.00 uur. Op de expositie zijn onder meer zijn knipsels, prijzen, fietsen en wielershirts te zien. Die laatsten zijn er flink wat. Een contract destijds duurde meestal één à twee jaar. Onder meer is te zien het shirt van sponsor Elite Salades uit Eibergen van Wim Grijssen. Het bedrijf werd destijds overgenomen door het huidige Elite uit Neede.
