Boomdokter
Een geparkeerd busje aan het eind van een doodlopende weg doet mij altijd even extra opletten, maar als ik dichterbij kom, zie ik dat er in dit geval – zoals gelukkig vaak – niets aan de hand is. Alhoewel, noem het maar niets aan de hand. Dit busje is van een boomdokter, het staat in Engelse termen op de zijkant te lezen. De beste man is hier druk aan het werk. Wat heet: rondom de boom hier op de hoek zijn apparaatjes geplaatst die eruit zien als zendertjes, die met kabeltjes aan elkaar zijn verbonden. Als bij een patiënt op de intensive care. ‘Is het einde verhaal voor deze boom?’, vraag ik. De dokter schudt zijn hoofd: ‘Nog niet.’
Ik heb meer vragen, maar de man moet door. Hij heeft alle concentratie nodig voor zijn werk, merk ik. Het geheel beschouw ik als totale leek, toch krijg ik het idee dat goed luisteren naar de info vanuit de zendertjes – werkt dit met geluidsgolven? – hier van groot belang is. De man draagt over zijn kleding speciale elementen, ik vermoed om hem te beschermen tegen straling. In zijn hand heeft hij een hamertje, waarmee hij om en om op de verschillende zendertjes tikt. De focus is volledig op de boom, niet op een toevallig passerende wandelaar die het avondeten al op heeft.
Terwijl ik de hoek om wandel, waar het asfalt overgaat in de zandweg, denk ik aan de boom. Een joekel is het. Met name wanneer ik vanaf de andere kant kom, springt deze in het oog. Helemaal bij een mooie zonsondergang, dan tekenen de takken prachtig af tegen de kleurrijke lucht. Vanuit de verte is de boom al zichtbaar. Hoe lang de Hiddinkdijk zich dan ook nog uitstrekt, daar aan het eind staat deze krachtpatser. Een groot deel van het jaar mooi in het blad, zelfs in de wintermaanden nog beeldbepalend en wonderschoon.
Een vanzelfsprekendheid ook, al wordt daar deze namiddag nogal aan gerammeld. Zou dit daadwerkelijk het einde inluiden? Ik heb de boom nooit zó goed bekeken, maakte me nooit zorgen. Nu lijkt het eeuwige leven ineens helemaal niet zo eeuwig. Mijn route gaat zo via dezelfde weg terug, misschien is de boomdokter er dan nog, misschien zit het werk er dan op, misschien kan ik het hem dan vragen, misschien kan hij mij dan geruststellen. Of niet. En misschien moet ik dat dan accepteren, want wat is er voor altijd?
Het werk zit erop. Nee, een routinecontrole was het bepaald niet. Alles draaide om deze boom, specifiek om deze boom. Het waarom kan ik raden. Deze boom staat flink vervelend in de binnenbocht, als straks vanuit de wijk die hier verderop gepland staat veel verkeer hierlangs moet. Die wijk waarvan ik zo hoop dat die er komt. Dus dan zou het voor een goed doel zijn. En toch, die boom. Ach, die boom. Hoe zal die zich voelen? De boomdokter zal binnenkort elders verslag doen. Ik kan hooguit hopen op nog eens een lucht vol kleurpracht, voor een foto waarop de boom maximaal tot z'n recht komt, wellicht de allerlaatste.