Britse en Ierse coureurs ontdekken het IRRC: ‘Ik vertel al mijn vrienden erover'
HENGELO – Met de wegraces op de Varsselring trapte dit weekend een nieuw seizoen in het International Road Racing Championship (IRRC) af. Dit kampioenschap – waarvan de oorsprong deels in Hengelo ligt – trekt steeds meer Engelstalige snelle jongens aan: ‘Het is een sneeuwbaleffect.’
Door Luuk Stam
De snelheid in de slingers op het stuk terug naar de Varsselse molen, Adam Mclean (28) smult er dit weekend van. De Noord-Ierse boerenzoon stapte als klein jochie al op een motor, nu maakt hij zijn debuut in Hengelo, rijdend voor het team Performance Racing Achterhoek. Hij klopte twee jaar terug zelf aan bij het team van de Hengelose vader en zoon Tonny en Arno Wassink met de vraag: zou ik namens jullie team in het IRRC kunnen rijden?
Dat terwijl Mclean is opgegroeid in het walhalla van het ‘road racing’, nergens ter wereld is het racen op de stratencircuits groter dan in het Verenigd Koninkrijk en Ierland, met de TT op het eiland Man – volgende week – als jaarlijks hoogtepunt. Het International Road Racing Championship (IRRC) speelt zich juist volledig af op het Europese vasteland. Na Hengelo volgen de komende maanden Imatra (Finland), Chimay (België), Horice (Tsjechië), Schleiz (Duitsland) en Frohburg (Duitsland).
‘Het is hier
één grote
familie, dat
geeft mij nóg
meer plezier,
nóg meer
voldoening’
Warme sfeer
Heel wat IRRC-coureurs rijden eveneens mee op Man, of in de North West 200, één van die andere grote ‘roadraces’. Maar de laatste jaren is ook een omgekeerde ontwikkeling zichtbaar, de Britten en de Ieren komen deze kant op. Om meerdere redenen. “Dit is een geweldig kampioenschap, met een sterk deelnemersveld én een heel warme sfeer waarbinnen iedereen welkom is”, zegt de Engelse supersportcoureur Gary Johnson (44), die zelf dit weekend voor de derde keer is afgereisd naar Hengelo.
De organiserende Hengelose auto- en motorvereniging (Hamove) was in het verleden nauw betrokken bij de opzet van dit alles. In 2003 ontstond in samenwerking met organisaties in België en Duitsland de Drielandencup. In 2010 volgde de uitbreiding, sindsdien onder de naam IRRC met ook races in Finland en Tsjechië. Het is bedoeld om de rijders een competitie te bieden, maar ook om de eigen evenementen in stand te houden, zoals op de Varsselring. “Destijds lachten ze ons uit, maar ik denk dat het hier anders nu wel moeilijk was geweest”, zegt Tonny Wassink, die naast coureur en teambaas jarenlang Hamove-bestuurslid was.
Streven is om de races aantrekkelijk te houden voor het publiek. De ‘nieuwkomers’ geven daarbij nu een flinke extra dimensie. Adam Mclean rijgt de podiumplekken aaneen, bij zowel de superbikes als de supersport. In die laatste categorie mag hij ook het hoogste schavotje op. Een andere smaakmaker bij de supersport is de Ier Derek McGee, ook hij is debutant. “Een aanwinst, dit hebben we nodig”, klinkt het ook in het commentaar bij de livestream, want voor het eerst is dit hele spektakel online te volgen, speciaal voor de volgers overal in Europa.
Familie
Gary Johnson spreekt van één grote ‘IRRC-familie’. “Bij de Engelse races ben je echt elkaars concurrenten”, klinkt het. “Die strijd is er hier op de baan ook, maar daarbuiten helpt iedereen elkaar. De gezelligheid, de vriendelijkheid van de mensen, dat geeft mij nóg meer plezier, nóg meer voldoening. Je moet het zo zien: racen is heel duur. Voor het geld dat je erin steekt, wil je dan ook een mooie ervaring hebben. Die vind je hier. Ik vertel er al mijn vrienden over. Nu komen er steeds wat meer deze kant op, het is een sneeuwbaleffect.”
Wat ook meespeelt: verzekeringseisen maken dat het organiseren van races ook in het Verenigd Koninkrijk ingewikkelder is dan voorheen. “Op veel plekken lukt het nog, maar het wordt lastiger”, weet ook Mclean, die vroeger van zijn ouders te horen kreeg: ‘No roadracing.’ De liefde was te sterk, geld om een carrière als coureur op de circuits na te streven was er niet en daarbij: in Ierland was het racen op de ‘roads’ veel populairder. “Er zijn veel sponsoren en teams, dit was het meest logische pad”, klinkt het bij de man die inmiddels op dit vlak al tien jaar ervaring heeft.
Sterker
Ook in het IRRC vinden de races plaats op wegen die het grootste deel van het jaar deel uitmaken van de openbare weg, maar de aard van deze circuits verschilt. Zoek op de Varsselring bijvoorbeeld niet naar ‘jumps’ waarbij de motoren met beide wielen loskomen van het asfalt. “Maar het zijn geweldige circuits”, zegt Mclean. “Je ziet hoe het IRRC sterker en sterker wordt, hopelijk zet zich dat de komende jaren voort. Ik ben heel blij dat ik in het team van Arno en Tonny de mogelijkheid heb gekregen om hier nu te rijden.”
Tonny Wassink is op zijn beurt blij met de komst van Mclean, al deed zijn naam twee jaar terug niet gelijk een belletje rinkelen. Toch was al snel duidelijk: dat is er eentje die kan winnen. “Hij is naar Hengelo gekomen om kennis te maken, het klikte al direct heel goed”, zegt Wassink, die met zijn team in alles de Achterhoekse gastvrijheid ademt. De hulp over en weer is ook hier een begrip, zo boden ze Gary Johnson al eens een slaapplek in hun caravan aan. “Hij rijdt voor een Duits team, die waren al weg, wij hadden plek. Gary vond dat zo mooi, hij zegt: ‘Zoiets komt in Engeland niet voor. Dan zeggen ze: zoek maar een hotel.”
‘Hij is naar
Hengelo
gekomen om
kennis te
maken, het
klikte al direct
heel goed’
Met een top vijf-plek in de supersport behaalt Johnson dit weekend zijn doel voor Hengelo. Al was één ding nog belangrijker: heel blijven voor volgende week, want dan staat de race op het eiland Man op het programma, het summum. Het IRRC zal begin juli doortrekken richting het Finse Imatra. De Britten en de Ieren zullen erbij zijn, net zoals volgend jaar opnieuw in Hengelo. Misschien nog wel met meer dan bij deze editie, want Gary Johnson en zijn vrienden zullen er terug thuis vol lof over spreken: “Een weekend hier is elke pond waard.”
