Huis op Bali
‘Zij is ir-ri-tánt, maar ze betaalt con-tááánt!’, schalt het door de Raadhuisstraat. Wat betreft het weer heeft het deze Hengelose kermis over het geheel niet tegengezeten, maar zondagavond klettert de regen neer op de straatstenen. Op een steenworp afstand van het kermisterrein heeft een groep vrouwen – allen twintigers – een plek gevonden om droog te zitten, de sfeer zit er hier meer dan goed in. Het nummer dat ze zingen, komt me heel bekend voor. Een titel kan ik er niet direct opplakken totdat ook die een fractie later luidkeels klinkt: ‘Echte liefde is te koop!’
Deze hit is momenteel niet weg te denken uit de kroegen, zo is het ook in mijn Spotify-lijst terechtgekomen. Pas veel later deze avond valt bij mij echter het kwartje dat de zanger ervan eerder deze zondag hier op de Hengelose kermis heeft opgetreden, op het podium bij De Zwaan. Ik ben er nota bene bij, werp zelfs nog een aandachtige blik op hem. Al is dat maar omdat een vrouw van middelbare leeftijd mij op de schouder klopt en vraagt: ‘Luuk, die jongen, die nu aan het zingen is, hoe heet hij ook alweer?’ Ik moet het antwoord schuldig blijven, ik heb geen flauw idee.
De vrouw moet lachen. Dit is niet direct de reactie die ze verwacht had. Ik zou het als dertiger toch wel moeten weten. En als verslaggever van de lokale krant al helemaal. Zelf ben ik er ergens ook verbaasd over. Pakweg tien jaar geleden was zoiets me nooit overkomen. Ik denk aan hoe ik eerder deze week via Google uitzoek wie Jorieke Sterken is, ook zij staat hier dit weekend op het podium. ‘Vette Boeren’ heb ik net als ‘Roxy Trekker’ weleens ergens langs zien of horen komen, maar daar houdt het op. Zeker met de kennis van nu vraag ik me af hoe dat kan.
Is het de leeftijd? Komt het omdat ik nauwelijks nog in de kroeg kom? Klein testje in de groepsapp van de kameraden, simpele vraag: ken jij Samuel Welten? Eén vriend vinkt al snel het antwoord ‘Uiteraard!’ aan. Zijn zoontje (7) is groot fan. Daarna volgt een reeks vinkjes bij ‘Nooit van gehoord!’ Zelfs de grootste liefhebber van het Nederlandse lied: ‘Zijn nummer ken ik wel, maar zijn naam niet.’ Een ander: ‘Gehoord op buurtfeest, maar zit niet meer in onze bubbel. Nederlandstalig blijft voor ons altijd Hazes, Guus enzovoort.’
Voorafgaand aan de kermis hoor ik een dorpsgenoot zeggen dat het hem überhaupt niet interesseert wie er komt optreden, hij gaat voor de gezelligheid, om bij te praten met alle bekenden. Toch denk ik dat het zeker voor de jongere generaties zo niet werkt. Zij kijken wél naar het programma, wél naar de line-up. Omdat er ongelofelijk veel andere dingen te doen zijn. Gelukkig hebben de horecaondernemers in ons dorp dat allang in de gaten. Dankzij hen staat er zo'n mooie kermis. Het was er weer eentje om in te lijsten. En Samuel Welten gaat voort niet meer uit mijn hoofd: ‘Ze heeft een Maserati! Huis op Bali!' Heerlijk nummer!