Op afstand van de cross
Er staat een ree op het zandpad. Het dier houdt even halt, kijkt mijn kant op en schiet dan tussen de bomenrij door, het grasland in. Een volledig leeg grasland, hier wel. Hoe anders is dat een kilometer of 25 verderop. Daar weides vol duizenden feestende mensen, de Zwarte Cross is in volle gang. Het is niet te missen. Waar je dit weekend ook komt, het gaat erover. ‘De laatste keer dat ik ben geweest, was het nog in de Veldhoek’, zegt een man in de snackbar.
Voor mij was dat Lichtenvoorde, wel alweer even geleden. Dit keer maak ik er zelf niet veel meer van mee dan een stukje file op de A18, waar ik donderdagmiddag min of meer per ongeluk in beland. Eerder in de week trekt er al een stoet van busjes met caravans door Hengelo, op weg naar een camping nabij het crossterrein. De achterkant van een aantal van die caravans verraadt waar deze vrienden vandaan komen: ‘Toldijk’. Ruim vertegenwoordigd zijn ze. Net als Brabant, Friesland, Zeeland enzovoort.
heb ik de feestgangers de voorbije dagen stuk voor stuk langs zien komen. Voor de thuisblijvers was het festival dit weekend dan ook op tal van manieren te volgen. Een pluim voor de verschillende mediamakers, want het was smullen geblazen. Soms ‘interviews’ van maar een paar seconden. Toch blijven de woorden hangen. Hoe het feestje is? ‘Monsterachtig!’ Of over de kracht van dit evenement: ‘Niet zo moeilijk, niet zoveel gezeik.’De discussie vooraf is compleet weggevaagd, mensen zijn hier om te feesten. Dat doen twee studentes Diergeneeskunde uit Haarlem ook. ‘Wij worden veearts dus we moeten een beetje submergen in de boerencultuur’, klinkt het. Onderdompelen, dat kan hier. Bevestigd door een jongen die eruit ziet alsof hij ongelofelijk goed op een trekker kan rijden, met gebalde vuisten om zijn woorden kracht bij te zetten: ‘Grooven en stoeven op de Zwarte Cross. Hoppatee!’
Iets meer op de achtergrond is voormalig kroegbaas Steef uit Hummelo, want hij heeft het druk met biertjes tappen in zijn eigen kroeg alhier, pal naast hoofdpodium. Heerlijk verhaal! Mooi ook om te zien hoe er vijftig kilo confetti in een kanon gaat. De snippers dalen neer op massa’s mensen. Bakkend in de zon, dan weer springend in de regen. Juichen voor de terugkeer van het licht, waar een motorcrosser dwars doorheen springt, zonder enige vorm van angst.
De jonge ree blijft onverschrokken in het land staan, niet ver van het pad. Het dier moet nog kennis maken met de wetten van de natuur, van het leven. Zet het dan toch op een lopen, richting bosrand, de veiligheid, nog meer rust en stilte. Dat denkt de ree waarschijnlijk. Maar het gaat tegelijkertijd richting het oosten, richting Lichtenvoorde. Prachtige wet van de Zwarte Cross: als je maar lang genoeg doorloopt, dan kom je vanzelf uit bij Orgel Joke.