Pittige pieken
Eén blik op de Buienradar en je weet genoeg: ze komen eraan en ze komen met heel erg veel. Ontwijken is een vrijwel onbegonnen zaak. De eerste klap is wellicht nog op te vangen, daarna waaiert het zo breeduit, neemt de opeenvolging in zo’n rap tempo toe, voor je het weet zul je als een compleet verslagen bokser in de touwen hangen. In de praktijk betekent dat: tot op het bot doorweekt. Nee, dan liever heel even wachten met de gang naar de supermarkt, de fietstocht nog een paar uur uitstellen, de wandeling plannen tot achter die strook van pittige pieken.
Maar wat komt er daarachter? Het zijn van die weken waarin de weersomstandigheden zo onvoorspelbaar zijn dat je nauwelijks een moment weet waar je aan toe bent. Daarbij is de Buienradar handig, maar zeker niet zaligmakend. Het ene moment laat je je afschrikken door het voorgeschotelde beeld waarna het volledig droog blijft, het andere moment ga je juist uit van een geheel droge ronde en doemt er tóch ineens een donkere wolk op. Op Strava komt dan ook menig middelvinger richting de weerapp langs: ‘Never trust Buienradar, drie keer zeiknat geregend!’
Ik durf er niet om te lachen, want dan slaat karma ergens in de komende dagen geheid toe. Zaterdag lijkt dat gevaar er voor even niet te zijn. Te midden van alle oer-Hollandse wisselvalligheid klinkt nu zelfs de term ‘zomerse dag’. Als ik in de ochtend voor de zekerheid nog even de Buienradar erbij pak, is er enkel een lege kaart te zien. Van regen totaal geen sprake, dit is een droge dag. En dus vertrek ik in de middag vol goede moed voor een fietsrit. Toch komt de realiteit me al op de Slotsteeg tegemoet. Boven Vorden hangt een immense wolk in de categorie zeer dreigend.
Geen punt, de route is zo aangepast. Ik fiets richting het licht, in een poging uit de regen te blijven. Het is waar: een regenbui is niet erg, we zijn niet van suiker, vaak is het zelfs lekker. Daarbij fiets ik het gehele jaar door en heb ik steevast een goed regenjack bij me, maar de wijze waarop de hemelsluizen deze dagen bij momenten openen, zorgt voor dusdanig felle buien dat je er toch liever niet in belandt. Mijn ‘vlucht’ gaat richting Varssel, Zelhem, Velswijk, pas bij Hummelo weet ik de donkere lucht af te schudden.
Later op de middag hetzelfde verhaal. Als ik na een pauze bij het wielercafé in Doetinchem weer vertrek, is de lucht aan Hengelose zijde pikdonker. De directe weg naar huis nemen, is vragen om problemen. Richting Wehl dan maar, daar waar de zon nog lijkt te schijnen. Maar de regenwolken breiden zich uit. De kans dat ik het droog houd, lijkt nihil. Ik haal camping Siebieverden bij Eldrik, een heerlijke plek om even te stoppen. Een Buienradarcheck: de buien die ik in de verte zie, gaan boven Hengelo langs. Dit keer klopt het als een bus. Ik kom wonder boven wonder droog thuis. Noem het een goede training, want we krijgen nog zo'n week.