Ogenschouw
DichtMocht getuige zijn van de herplaatsing van een kunstwerk. Bijna iedereen was vergeten waar het ooit eerder was opgesteld.
Ogenschouw
Een kunstenaar kreeg een opdracht:
maak een beeld dat past op deze plek
in de openbare ruimte. Verder had hij
vrije hand. De gemeente had de sokkel
alvast neergezet, de beeldhouwer kwam
zich oriënteren, hij nam de omgeving
in ogenschouw: een linde spiegelde
zijn kroon in de rivier, een zilverreiger riep
erbovenuit vanaf de overkant, een hond
snuffelde op de kade, kinderen speelden
in het zand, het water en het licht.
De kunstenaar dacht zich er een beeld bij,
vervaardigde en voltooide het. Hij fietste
van zijn werkplaats naar de onthulling.
De wethouder sprak over het grote belang
van kunst, cultuur en erfgoed. Samen
met de beeldhouwer verwijderde hij
feestelijk het doek, het nieuwe kunstwerk
openbaarde zich: een onzichtbaar beeld.
De aanwezigen waren verbluft, ze namen
een linde in ogenschouw die zijn kroon
vertakte in de rivier, een zilverreiger vloog
erbovenuit vanaf de overkant, een hond
kwispelde op de kade, kinderen dansten
op een springkussen van zonnestralen.
De beeldhouwer ging mee in de stroom.
Zijn fiets bleef er nog jarenlang staan.