Prachtige Achtkastelenlooponder heerlijke lentezon

VORDEN - De eerste zondag van maart voelde eerder als april. Een strakblauwe lucht, een voorjaarszon en een prima temperatuur: optimale omstandigheden voor de Achtkastelenloop georganiseerd door atletiekvereniging Hanzesport. Met 1.500 deelnemers, uitverkocht tot de laatste plek. Het was genieten voor de deelnemers en ook voor hun vele fans en andere kijkers. Hanzesport zorgde voor een vlekkeloos verloop van de dag.

Door Damon Teerink

Sporthal het Jebbink was afgelopen zondag als start- en finishplek het kloppend hart van het sportieve evenement. Vanaf half elf openden de loketten waar de deelnemers hun persoonlijke startnummer konden afhalen.

Net voor het middaguur, om half twaalf, klonk het eerste startschot van de dag. De jonge talenten sprintten weg voor hun 1 kilometer. De jeugd van vier tot en met dertien jaar kreeg de kans om voluit te gaan. Fanatiek en enthousiast begonnen zij aan hun sprint door de wijk, een mooie aanblik voor de toeschouwers en juichende ouders.
Om 12.15 uur volgde een indrukwekkend moment: de gezamenlijke start van de halve marathon en de 30 kilometer. Een grote mensenmassa die tegelijk in beweging komt, blijft toch iets bijzonders. Een half uur later was het de beurt aan de 10 kilometer. Daarmee was het parcours continu gevuld met lopers. Voor alle uitslagen, zie de website.

hanzesport.nl/kalender/achtkastelenloop-2

Voor meer foto’s, zie ook Achterhoekfoto.nl

De beleving als deelnemer

Contact-redacteur Damon Teerink beleefde deze editie als deelnemer. Hij vertelt graag over zijn ervaringen bij deze unieke loop in de Achterhoek.

“Dat alle startbewijzen al weken uitverkocht waren was geen verrassing. Maar ook bij mij begon het steeds meer te kriebelen. Een halve marathon stond eigenlijk pas later op mijn planning, maar hoe mooi zou het zijn om die gewoon in eigen dorp te lopen? In eerste instantie leek dat onmogelijk. Alles zat vol. Maar dankzij de hulp van de organisatie kon ik toch nog starten. De bevestiging kwam pas een paar dagen voor de loop. Dat was wel even schakelen.
“Het ophalen van mijn startnummer in de sporthal was voor mij als deelnemer uit eigen dorp ideaal. Ik was een van de eersten, want ik wilde namelijk de spits voor zijn. Oftewel nummer opgehaald en weer even richting huis relaxen.
“Gelukkig waren de omstandigheden perfect. Ik kon wel genieten van dit heerlijk lenteweertje, dit gaf mij ook dat kleine extra beetje energie. Want na al die trainingen in de kou was dit heerlijk. Die hadden weken geduurd, want een halve marathon loopt zichzelf uiteraard niet. Training na training werkte ik af, in weer en wind. Toch bleef het spannend. Het was tenslotte mijn eerste officiële halve marathon.
“De start voelde goed en ik zat er lekker in. Gezonde spanning, maar ook vertrouwen. Ik dacht: we gaan het gewoon doen. Na een paar kilometer sloot ik aan bij de pacers van 5.40 minuten per kilometer. Alleen waren deze geïnstalleerd op de 30 kilometer. Dat liep verrassend comfortabel. Het zonnetje op het gezicht, publiek langs de kant, benen die soepel aanvoelden - dit was genieten.

“Na veertien kilometer gingen de pacers een andere route op en stond ik er ineens alleen voor. “Nu moet ik het zelf doen”, schoot het door me heen. Tot mijn eigen verbazing voelde ik dat ik nog energie over had. Sterker nog: er zat zelfs nog een versnelling in. Kilometer voor kilometer bleef het tempo strak. Geen verval, geen inzinking. De laatste kilometers waren pittig, maar gecontroleerd. Toen ik de finishboog bij Het Jebbink weer in zicht kreeg, wist ik het zeker: dit ging lukken. Onder de twee uur en dat bij mijn eerste halve marathon!

“Met een brede glimlach kwam ik over de streep. Dit had ik vooraf niet durven dromen. Het was niet alleen een sportieve prestatie, maar vooral een ervaring die ik niet snel zal vergeten. En dat geldt eigenlijk voor iedere loper die zondag zijn of haar eigen grens heeft verlegd. Dat is misschien wel de kracht van hardlopen: iedereen staat met een ander doel aan de start, maar allemaal delen we hetzelfde moment van voldoening bij de finish.
De Achtkastelenloop was voor mij dan ook meer dan zomaar een wedstrijd. Het werd een persoonlijke mijlpaal, midden in eigen dorp, onder een stralende lentezon - precies zo’n dag waarop alles samenvalt.”