Deze dichter kwam een hoop afgesloten wegen tegen. Nog nooit is er zoveel omgereden als de afgelopen weken. Dus hier schrijft ze een brandbrief én een ode aan de gele pijlen die haar leven regeren op dit moment.
Verkeer richting centrum volg W
Afgesloten wegen, soms dagen, weken, maandenlang
Witte borden met een rode rand, gele borden met pijlen en letters
Dat stukje wereld wordt tijdelijk onbereikbaar
Alle wegen leiden naar Rome, maar deze even niet
Ik knijp mijn stuur vast tot mijn knokkels wit worden
Was al laat vertrokken en had het omrijden niet meegerekend
Ik verzucht een vervloeking naar de omleiding en de vrachtwagen die nu plots voor me zit
Gedachteloos volg ik de gele pijlen
Nog een bord - links, rechts, rechtdoor
Naar een straat die ik nog nooit eerder nodig had
Ik kom langs een bakker die blijkbaar al jaren bestaat
Rij over een weg zonder stoplichten en drempels
Langs een monument en langs een veld waar de mistwolken tussen koeien hangen
De route is een stuk langer, en mijn hoofd groeit mee
Misschien zijn omleidingen wel de wereld die zegt:
Probeer dit stuk ook eens
Gewoon om te kijken of dat ook wat is