‘Ik dans mij mank door het leven’
ACHTERHOEK - In Veur de Draod beantwoorden Bekende Achterhoekers stellingen. Wie antwoordt legt zijn ziel bloot. In deze aflevering de ver-Achterhoekste westerling: schrijfster Barbara Pavinati (1976). Ze vertelt over het ‘beetje bekend zijn’ in de streek en wat er van het leven te verwachten valt, als ook... wat daarna!
Door André Valkeman
1) Mijn mentale bui is:
"Ik heb yoga gedaan en voel mij met rust gezegend. Dit is een rubriek die ik bijna altijd lees en nu zit ik erin. Cool.
Eerst was ik wat in verwarring, want ben ik een bekende Achterhoeker? Niet zo bekend als Bennie Jolink natuurlijk. Maar via mijn schrijfwerk ben ik in bepaalde kringen misschien een bekende Achterhoeker, ja, dacht ik. Door de columns, verhalen en gedichten die ik schreef over het integreren in de Achterhoek en de taal- en cultuurverschillen met Leiden, waar ik vandaan kom.
Een semi-bekende Achterhoeker, misschien is dat een mooie beschrijving. Laat dit stuk daarom inslaan als een bom. Dat ik een echte bekende Achterhoeker word.
Onze achtertuin ligt compleet open, we zijn aan het verbouwen vandaag. Bovenal is het een feestelijke dag. Mijn vriend tekent een contract bij een nieuwe werkgever, dat gaan we straks vieren."
2) Ik lijk het meest op ‘mien va/mo’:
"Kijkend in de spiegel zie ik een struise vrouw, dat was mijn moeder ook. Grof gebouwd. Uiterlijk ben ik helemaal mijn moeder, behalve mijn wenkbrauwen en mijn oogopslag. Dat is mijn vader.
In karakter heb ik van mijn moeder het zelfstandige en het tobberige. Mijn vader was Italiaans en dat passievolle heb ik van hem. De furie, expressie, de emotie!
Mijn ouders waren een leven lang gelukkig samen en zijn helaas overleden."
3) Mijn grootste angst is:
"Mijn eerlijkheid en kwetsbaar zijn. Ik schrijf open over mijn psychische worstelingen en het rouwproces van mijn vaders overlijden. Ik wil taboes doorbreken ermee. Die eerlijkheid maakt kwetsbaar, waardoor mensen die je willen raken precies weten waar je achilleshiel zit. Ik krijg er erkenning en liefdevolle reacties voor terug, maar mensen die je hard willen raken, weten waar dat kan.
Wespen zijn geen fobie, maar niet mijn maten."
4) Na de dood is er:
"In harten en gedachten leef je voort, in mensen die je raakte. Er is een oerenergie denk ik, een oersoep naar waar je ziel met energie terugkeert. Daar hoop ik op. Je energie leeft door, maar waar weet ik niet. Ik hoop ook dat mijn woorden doorleven.
Als iemand dood is zie je ook een ontzield lichaam. Dus die energie zal toch ergens naartoe moeten gaan, niet?"
5) Ik ben een Italiaan:
"Ja, door mijn furie kan dat zo lijken. Emoties uiten, de fascinatie voor de liefde, amore, pasta, pizza. ik heb al het Italiaanse. Mijn vader was Italiaans.
Maar ik ben te Nederlands om in Italië te aarden. Dat passievolle zit er zeker, dat van: kom maar bij mama. Dat maakt mij hier uniek.
In Italië merk ik dan: hé, wat een drukke reacties gelijk, wat hebben ze toch hier? Ja, zoiets moeten ze dus bij mij in Nederland denken. Want bij de gemiddelde Italiaan val ik dan in het niet qua expressie."
6) Ik kan buiten de Achterhoek wonen:
"Mensen met wie je enkel een biertje drinkt, zijn ook bereid je snoeihout mee te nemen, ofzo. Die dingen zie je niet vaak in de Randstad. Onbaatzuchtig een ander helpen, alleen omdat-ie je dorpsgenoot is. Ze kennen je soms amper.
Ik kom uit Leiden, maar ben zo omarmd door deze streek, door mens en natuur, dat ik niet anders wil en kan. Een warm nest. Je weet nooit wat er in de toekomst gebeurt. Maar ik heb de intentie om in de Achterhoek dood te gaan. Zo, die zin staat."
7) De mens is monogaam:
"Heel veel mensen kunnen het thuis niet in zichzelf vinden en gaan naast hun relatie met een ander, gaan vreemd, omdat ze iets zoeken of missen.
Ik ben gezegend dat ik mij thuis voel bij mijzelf en bij mijn partner. Ik heb genoeg muzes, mannen of vrouwen die mij inspireren. Ik ben monogaam maar laat wel mensen in mijn geest opgaan. Ze kunnen je inspireren. Dat kan ook intens zijn. Muzes hebben.
Dat is enkel platonisch en spiritueel een band.
Ik houd van eerlijkheid. Dus stel je gaat met een ander, en je kan niet anders, probeer polygamie bespreekbaar te maken. Het is niets voor mij, maar die vrijheid is er. Maar doe niets stiekem, houd niet iedereen aan een lijntje."
8) Mensen met een accent zijn:
"Schattig en verzachte mensen. Mijn vader sprak Nederlands met een Italiaans accent. Dat gaf hem karakter, een profiel. Accent is jus. Het vertedert omdat iemand samenvalt met zijn pure persoonlijkheid. Ik vind het mooi.
Ik heb zelf de Leidse ‘r’. Het is ook iets van de jonge leeftijd. Wat je vroeger leerde spreken, draag je lang mee, bij een dialectspreker wandelt de jeugd altijd mee."
9) Dit was mijn laatste huilbui:
"Gisteren. Ik huil overal om. Mijn vriend wordt er gek van. ‘Ben je nou blij of gelukkig’, zegt hij dan. Gisteren had ik een gesprek met een collega. Ik heb een sfeergevoelig karakter. Van die moodswings kan ik dan gek worden. Ik dans mij mank door het leven."
10) Dit komt er op mijn grafsteen:
"‘Heel haar leven was een sprookje, waarvan ze zelf elk hoofdstuk schreef. Waarbij ze soms een beetje overdreef’. Geïnspireerd op een tekst van Het Goede Doel.
Maar ik wil eigenlijk geen crematie of begrafenis, ik wil eigenlijk oplossen in het niets. Maar tja, dat gaat dus niet."