Moederdag
Heel fijn is het dat ik hier niet alleen sta. Naast mij in de rij staat namelijk een jongen, guitige blik, blond haar, jaar of veertien. In zijn ene hand een bos bloemen, zojuist uitgekozen uit de vele kleurrijke creaties die in deze zaak uitgestald staan. In zijn andere hand een briefje van twintig euro, het moet er precies mee lukken. De jongen is net als ik tegen het eind van deze zaterdagmiddag naar de plaatselijke bloemenwinkel gekomen. We zijn niet de enigen, want dit is welhaast het epicentrum van de aanloop naar moederdag.
Het moment van overhandigen is nog ruim een half etmaal weg, toch bespeur ik ook bij de jongen al enige trots. Hij staat hier, die bloemen in zijn hand, dit heeft toch maar alvast mooi gered. Drukke zaterdag was het, ongetwijfeld. Ik zou er niet van opkijken als deze tiener vanochtend nog met zijn vader door een bouwmarkt struinde, op zoek naar klusspullen. Dit lijkt me een type dat zelf ook graag de handen uit de mouwen steekt. En in gedachten zie ik hem een paar uur hiervoor nog op een voetbalveld staan. Niet gescoord, wel gewonnen. Steeds met in het achterhoofd: morgen moederdag, straks nog even voor op pad.
Straks is nu. En nu is op tijd. Want de zon schijnt nog volop, de deur van de winkel is nog open. Wat heet: het leeft hier nog aan alle kanten. De inpakdames zijn ijverig aan de slag, het doet vermoeden dat ze hier tot zonsondergang doorgaan. Met voor hun neus heel wat klanten die ze hier niet elke dag zien. Ook de jongen staat er ietwat onwennig bij, hij komt hier net als ik waarschijnlijk vrijwel nooit. Al met al zal hij vaststellen dat het een relatief eenvoudige onderneming is, enkel uitzoeken en afrekenen. De kleurencombinatie is al gemaakt, de bos is geschikt met een vakkundigheid die morgen vrijwel zeker een ‘wauw!’ zal ontlokken.
Van een serieuze wachtrij is ondanks de levendigheid geen sprake, toch is het wachtmoment voor mij lang genoeg om ook na te denken over hoe voor deze jongen de aanloop naar dit hele gebeuren is geweest. Zou hij zijn aangespoord door zijn vader? Zijn broer of zus? Misschien zijn vriendinnetje? Dan die overweging. Twintig euro, kun je heel wat andere mooie dingen mee doen. Wel bloemen, geen bloemen? Iets kleiners? Chocola? Dan toch de stap naar de bloemenwinkel. Hij weet immers ook: de waardering zal groot zijn.
Nu is er geen weg meer terug, hij is aan de beurt, legt zijn bloemen op de balie. ‘Is het een moederdagcadeautje?', vraagt de medewerkster van de bloemenwinkel. ‘Voor oma', antwoordt de jongen. De bloemiste stelt voor om er dan een hartje bij op te plakken, ze heeft de sticker al van de rol. De jongen stemt in, natuurlijk stemt hij in. Want dit maakt het af, met dit prachtige stukje liefde zal hij morgen heel goed voor de dag komen. Hiermee scoort hij dubbele punten. Veertien jaar, maar het besef is er overduidelijk al. Met een lieve (groot)moeder sta je nooit alleen.