Vakantiepark

Om er even tussenuit te zijn, bracht ik de week door op een vakantiepark op de Veluwe. Het park lag middenin de bossen en overal een eind vandaan, maar dat maakte niet uit, want het was van alle gemakken voorzien. De huisjes waren fijn, er was een brasserie, een snackbar, een zwembad en een parkshop die welhaast de naam ‘supermarkt’ mocht dragen. Kortom: alles was hier op loopafstand te krijgen, inclusief elke ochtend versgebakken broodjes. 

De mensen die dit alles ook ontdekt hadden – of misschien al wel veel eerder – waren grofweg te verdelen in vier groepen: ouderen, mensen met kinderen, mensen met kleine kinderen en mensen met heel kleine kinderen. Heel wat parkgasten hadden hun hond meegenomen en er was een vrouw met een papegaai, een gezinslid dat werkelijk overal mee naartoe ging. Al dacht ik aanvankelijk dat de kleurrijke vogel bij het animatieteam hoorde.

Animatie was er hier volop, van ’s ochtends vroeg tot laat in de middag. Voor de jongste jeugd was er de keus uit onder meer tekenen, een speurtocht lopen, t-shirts versieren, timmeren, sleutelhangers maken, 3D-knutselen en wafels bakken boven het vuur. Op het programma in de app – alles ging hier met de app – stonden ook een voetbaltoernooi en een hockeytoernooi, die vermoedelijk werden afgelast vanwege de regen. Die viel dagenlang vrijwel onophoudelijk.

Mijn week liep van vrijdag tot en met vrijdag. Het weekend was het drukst met kinderen. Mijn verwachting was dat het maandag een stuk rustiger zou worden, dan zouden de kinderen immers weer naar school moeten. Dat was ook zo, maar de allerjongste kinderen bleven. Daarnaast kwamen er heel veel oudere mensen voor terug. Vrijwel allemaal met achterop de auto een fietsendrager met twee fietsen. Uiteraard had ik zelf ook mijn fietsen mee. 

In afwachting van een broodje draadjeskroket in de snackbar, ving ik een gesprek op van één van de managers van het park met een zakenrelatie. Hij zei dat hij het als een uitdaging zag om mensen tijdens hun vakantie net wat extra’s te bieden en bij te dragen aan onvergetelijke momenten. Voor mij was de Hoenderloo-rit in de stromende regen op maandag zo’n moment. Ik kwam vrijwel niemand tegen en de natuur was overweldigend. Terug op het park kwam het verwarmde droogrek in de douche enorm van pas.

Geen vakantie zonder een souvenir en souvenirs hadden ze in de parkshop. Klein probleempje: de aanwezige medewerker sprak geen Nederlands en wat is ‘vingerhoedje’ in het Engels? We kwamen er niet uit. Hij wees mij nog wel op de koelkastmagneten en op de Bollo-merchandise, knuffels van de mascotte van dit park, een beer met een hoed. Ik was niet helemaal de doelgroep, maar het advies was zeer goed bedoeld. En de jongen kon er zelf ook om lachen.