Gouden medaille

Zien sporten, doet sporten, dat is een gegeven. Het is uitgebreid onderzocht: wie via de media grote sportprestaties meebeleeft, raakt vaak geïnspireerd en gemotiveerd. Bij mij werkt het zéker zo. Is de Tour de France aan de gang, dan zit ik met nog meer beleving op de fiets. Tijdens deze Winterspelen werkt dat niet anders. Nu zou ik het niet snel in mijn hoofd halen om een carrière als shorttracker te beginnen, maar een verhaal als dat van Jens van ’t Wout en de weg naar zijn gouden medailles is inspirerend tot en met.

Het maakt eens niet uit of het nou Jens, Jutta, Jenning, Merel, Xandra, Femke, Jorrit of Melissa is. Het maakt ook helemaal niet uit welke sport het is. Wat in alle verhalen terugkomt, is de jarenlange toewijding, het toewerken naar een doel. Wat we deze dagen op de televisie zien, is veelal het laatste stukje van een ontzettend lange weg. Het zijn stuk voor stuk verhalen van nooit opgeven, steeds weer doorgaan, dan komt op een dag die beloning, dat resultaat. 

Als kind dacht ik dat topsporters superhelden waren. Dat het bij hen allemaal vanzelf ging. Later leerde ik dat zij inderdaad gezegend zijn met veel talent, maar dat ze er alleen daarmee niet zijn. Ook zij moeten keihard werken, ook zij krijgen te maken met tegenslagen. En bovenal: zij weten wat ervoor nodig is om beter, sterker en sneller te worden. Qua (kracht)training, voeding, rustmomenten, slaap.

Precies in dat stukje zit ’m de grootste motivatie voor een huis-tuin-en-keukensporter als ik. Want het letterlijk winnen van zo’n gouden medaille is voor weinigen weggelegd, maar voor ons allemaal is er wat te winnen. Bij het niveau van die helden gaan wij nooit in de buurt komen, maar ook u en ik kunnen beter en sterker worden. Hoe die ‘medaille’ er dan precies uitziet, dat is voor iedereen anders. Zo’n persoonlijke overwinning kan zelfs buiten de sport liggen.

Zou ik die van mij nu moeten omschrijven, dan is het de dag dat ik weer 100 kilometer kan fietsen. Mede daarvoor doe ik hard mijn best in de plaatselijke sportschool. Ik zit regelmatig op de e-Gym, een ronde van volautomatische toestellen voor krachttraining. Daarbij volgt een balletje op een scherm jouw beweging. Als jij die beweging goed uitvoert, leid je jouw balletje als vanzelf door een baan waarin je andere balletjes opslokt. Doel is een honderd procent-score.

Af en toe zijn die balletjes geen balletjes, maar figuurtjes, afgestemd op de periode van het jaar. Zo zijn er kransjes met kerst, witte spookjes met Halloween. U raadt het al: deze weken is het geheel afgestemd op de Winterspelen. Ik kan u zeggen: dát motiveert. Ik versla schaatsers, ik ram curlingstenen, ik beuk zelfs ijshockeyers omver. Helaas zit het er na deze week op. Terug naar de dagelijkse realiteit, terug naar de gewone balletjes. Al zullen we de olympische verhalen meenemen in onze eigen jacht naar goud.