Afscheid van Christus Koningkerk in Vorden

VORDEN – “Het is vandaag een pijnlijke dag. We nemen afscheid van een stenen gebouw, maar niet van ons geloof.” Woorden van pastoor Harrold Zemann zondagmorgen tijdens de allerlaatste eucharistieviering in een bijna volle Christus Koningkerk aan Het Jebbink. Een viering vol emotie, waaraan naast pastoor Zemann ook onder meer het koor Cantemus Domino en de familie Winkeler muzikaal medewerking verleenden.

Door Jan Hendriksen

Om misverstanden te voorkomen: de Christus Koningkerk wordt na zondag weliswaar gesloten en afgebroken, maar de katholieke Vordense geloofsgemeenschap voor alle duidelijkheid niet. “Wij gaan verder. Daartoe maken we gebruik van ruimtes in het gebouw naast onze kerk, het Old Vorden Huus van Oudheidkundige Vereniging Oud Vorden. Daar blijven we als geloofsgemeenschap tweewekelijks bijeenkomen, zoals dat nu ook gebeurt. En in principe vindt er op de tweede zondag van de maand een gebedsdienst en op de laatste zondag van de maand een samenkomst plaats”, zo liet Jaap Harmsen aan het slot van de viering namens de Locatieraad en Pastoraatsgroep van Geloofsgemeenschap Christus Koningkerk/H. Antonius van Padua weten. Aansluitend aan de woorden van Harmsen werden verschillende religieuze objecten, zoals het boek van de overledenen en het doopboek, de paaskaars, het altaarreliek, de heilige oliën, het kruis, het evangelieboek, de Godslamp en een mooi bloemenhart de kerk uitgedragen. De objecten werden zondagmiddag overgebracht en binnengedragen tijdens een Vesperviering in de Sint Jozefkerk in Lochem. Er bleef echter een open bloemenhart achter. Het open hart werd zondag in de Dorpskerk aan de Vordense Protestantse Gemeente aangeboden. Een open hart, omdat men daar altijd met open armen wordt ontvangen. 

Zoals gezegd was het zondag een emotionele viering in een kerk die in 1964 werd geopend. De Locatieraad en Pastoraatsgroep beleefden deze dag namelijk met gemengde gevoelens. Dat de sluiting onontkoombaar was, had men begrepen, maar het proces had zeker ook pijn achtergelaten. “Vandaag telt niet alleen de eindstreep voor de Christus Koningkerk, maar ook de startstreep voor een nieuwe periode katholiek leven in Vorden. Dat zal niet altijd makkelijk zijn. Zoals Ton Rutting namens de Locatieraad aan het begin van de viering al memoreerde: e spinis rosa, uit de doornen een roos. Als je dat pessimistisch beziet, dan zeg je: geen roos zonder doornen. Maar wij bezien het optimistisch: aan een doornstruik groeit uiteindelijk een roos. Een katholieke roos welteverstaan”, aldus Jaap Harmsen. En wat die rozen en bloemen betreft: de kerk was voor deze speciale dag extra versierd met bloemen. Na afloop werden uit die bloemenzee bloembossen bezorgd bij enkele Vordense zorginstellingen, zoals de Wehmehof, Lindenhof en De Enk. En één bos ging naar de familie Koster. 

Herinnering
Wat blijft staan na de afbraak van de kerk is de herinnering aan de kerktoren. Sterker nog, in de loop van 2027 wordt daar een Mariakapelletje aangebouwd. Een kapelletje om bijvoorbeeld een kaarsje op te steken. Een toren en kapelletje als herinnering aan, maar ook als teken van leven van, de katholieke geloofsgemeenschap in Vorden. Het was voor Jaap Harmsen onmogelijk om iedereen te bedanken die de afgelopen 62 jaar heeft bijgedragen aan de vitaliteit van de Vordense geloofsgemeenschap. “Dat zijn veel, heel veel parochianen en heel veel functies. Ik heb het actuele overzicht er nog even op nagekeken. Dat overzicht telt vijf pagina’s vol met veel vrijwilligers en vele functies. Dat gaat van A tot Z, van acoliet tot zoutstrooier van het kerkplein. De afgelopen 62 jaar is onze geloofsgemeenschap dus gedragen door honderden vrijwilligers. Te veel om allemaal op te noemen. Daarom nu in één keer, álle vrijwilligers van de afgelopen 62 jaar: héél héél héél hartelijk bedankt voor jullie jarenlange inzet. Aan al die vrijwilligers heb ik maar één verzoek: blijf ook na vandaag alsjeblieft bijdragen aan de vitaliteit van onze geloofsgemeenschap.”

Hartversterkertje
Jaap Harmsen en de aanwezige parochianen kijken nadrukkelijk uit naar de toekomst van de Vordense katholieke geloofsgemeenschap. “Een toekomst die nooit verloren gaat. Zeker in Vorden niet.” Daarom werd tot slot van de eucharistieviering samen het parochielied op de melodie van Uit vuur en ijzer gezongen. Na afloop van de allerlaatste viering in de Christus Koningkerk was er een kopje koffie voor de aanwezigen. Door veel parochianen werd dat ervaren als een ‘bakkie troost’ in de wetenschap dat het zondag niet het einde van de geloofsgemeenschap was, maar ook een nieuw begin vol katholiek elan. En naar katholiek gebruik werd daarom niet volstaan met alleen een kopje koffie, maar was er voor iedereen ook een hapje en een drankje. Zeg maar een ‘hartversterkertje’.