Vijfgangen

Kaiserschmarrn, daar doet deze plek in IJzevoorde mij altijd nog aan denken. Ik wilde het typisch Oostenrijkse gerecht dat veel wegheeft van ‘onze’ pannenkoeken eens proeven, dat kon hier. Het is zo’n lekkernij die thuis is naast een skipiste, maar de wintersport is niet aan mij besteed. Hier aan de rand van de Slangenburgse bossen in het buitengebied tussen Zelhem en Doetinchem kon je lange tijd ineens stuiten op dit stukje Alpenland. Tot vorig jaar, want deze taverne is – hoe succesvol ook – helaas opgehouden te bestaan.

Ergens heb ik dat gelezen, ook dat er iets nieuws voor in de plaats is gekomen. Wat precies, dat ben ik deze zondagmiddag even kwijt als mijn motor tijdens de fietstocht lichtelijk aan de kook is geraakt. Het ging lang goed. Doordat de zon achter een dun wolkendek is verscholen, is de temperatuur deze zomerdag best aangenaam. Een iets te fanatieke tempoversnelling heeft de roep om water, rust en schaduw ernstig doen toenemen. Mijn plan is de watertap in Zelhem, maar dan tref ik hier een levendig terras, wat een geluk.

Zonder veel verder na te denken posteer ik mijn fiets, neem plaats aan een tafeltje, zet mijn helm af, kom op adem. Ik heb eigenlijk totaal geen idee wat ik zou willen bestellen. Koud water zou op dit moment al een godsgeschenk zijn. Misschien aangevuld met iets van zoetigheid, een klein taartje vol nieuwe energie. Wellicht een broodje. Al zie ik op tafel geen kaart die mij hierin wegwijs zou kunnen maken. Toch komt er snel duidelijkheid. Ze staan hier op het punt om dit deel van de dag af te sluiten. De gasten op dit terras hebben allemaal genoten van een tweegangen-lunch. 

Oelewapper ben ik ook. Doorgaans heb ik hier een uitstekend gevoel voor, dat heeft me nu ietwat in de steek gelaten. Deze zaak werkt met het zogeheten fine dining-concept. Zomaar op het terras neerstrijken, dat is niet helemaal de insteek. Nu ik hier toch al verzeild ben geraakt, dan ook maar even binnen kijken. Daar is het flink veranderd, prachtig geworden! Ik tref er ontzettend aardige mensen. De ondernemers zijn jonge Achterhoekers, twintigers nog. Eén van hen is de chefkok. Ik word blij van het feit dat er weer leven is op deze prachtige plek. En of het smaakt? ‘Een absolute aanrader’, aldus één van de gasten op het terras.

Ik blijk nogal een late ontdekker te zijn. Wie hier op een (weekend)avond wil eten, moet maanden van tevoren reserveren. ‘Elke twee weken stellen we een nieuw vijfgangen-verrassingsmenu samen, met verse ingrediënten en creatieve combinaties’, lees ik op de website. Vijfgangen, kost ongetwijfeld een paar cent, maar het klinkt fantastisch. Het zal de Kaiserschmarrn - hoezeer ik daar ook van genoot - naar de achtergrond doen verdwijnen. Note to myself: mocht het er ooit van komen, dan beter niet al te gek doen op de weg hiernaartoe. Lijkt me een beleving die erom vraagt om geheel uitgerust aan de start te verschijnen.